Şanlıurfa; tarihiyle, kültürüyle, maneviyatıyla ve güçlü aile bağlarıyla ülkemizin en önemli şehirlerinden biridir. Ancak hızla değişen dünya düzeni, sosyal medya etkisi, ekonomik sıkıntılar ve toplumsal baskılar özellikle gençler üzerinde ciddi etkiler oluşturmaktadır. Bu nedenle bugün en çok konuşmamız gereken konuların başında gençlerimize nasıl yaklaştığımız gelmektedir.
Bir çocuğun karakterinin şekillenmesinde en büyük etken ailesidir. Çocuk ilk olarak anne ve babasını örnek alır. Erkek çocuk için baba, kız çocuk için anne çoğu zaman hayatın ilk kahramanıdır. Çocuk; sevgiyi, merhameti, öfkeyi, sabrı ve saygıyı ailesinden öğrenir. Ancak birçok anne ve baba, çocuklarının kendilerini ne kadar dikkatle gözlemlediğinin farkında değildir.
Şanlıurfa gibi geleneksel yapının güçlü olduğu şehirlerde çocuklardan beklentiler çoğu zaman yaşlarının üzerinde olmaktadır. Özellikle erkek çocuklarından “güçlü olma”, “sert durma”, “hata yapmama” gibi ağır sorumluluklar beklenmektedir. Daha çocuk yaşta omuzlarına yüklenen bu baskılar zamanla gençlerin psikolojisini olumsuz etkilemektedir. Kendini ifade edemeyen genç bazen öfkeye, bazen şiddete, bazen de içine kapanıklığa yönelmektedir.
Bugün okullarda yaşanan bazı kavgaların, sokakta görülen öfke patlamalarının ve gençler arasındaki huzursuzlukların temelinde çoğu zaman anlaşılmama duygusu vardır. Çünkü gençler sadece eleştirilmek değil, anlaşılmak istemektedir.
Kız çocuklarımız açısından durum daha da hassastır. Bir tarafta geleneksel aile yapısı, diğer tarafta televizyon, internet ve sosyal medyanın oluşturduğu yaşam tarzı arasında kalan genç kızlarımız ciddi bir baskı yaşamaktadır. Kendilerini ifade etmeye çalıştıklarında bazen çevresel baskılarla karşı karşıya kalmaktadırlar. Özellikle küçük yaşta yoğun baskı altında büyüyen gençlerin psikolojik olarak yıprandığını görmekteyiz.
Şanlıurfa’da son yıllarda gençler arasında yaşanan bazı üzücü olaylar bize şunu göstermektedir: Gençlerimizin en çok ihtiyaç duyduğu şey sevgi, anlayış ve sağlıklı iletişimdir. Çünkü baskıyla büyüyen bir genç korkmayı öğrenir; sevgiyle büyüyen bir genç ise güvenmeyi öğrenir.
Unutmayalım ki;
Bir çocuk sürekli eleştirilirse suçlamayı öğrenir.
Bir çocuk kavga ortamında büyürse öfkeyi öğrenir.
Bir çocuk aşağılanırsa içine kapanmayı öğrenir.
Ama bir çocuk sevgi görürse güvenmeyi öğrenir.
Bir çocuk değer verilerek büyütülürse saygıyı öğrenir.
Bir çocuk adalet içinde büyürse vicdanlı olmayı öğrenir.
Bir çocuk hoşgörüyle büyürse sabırlı olmayı öğrenir.
Çünkü çocuk yaşadığını öğrenir.
Bizler anne, baba ve eğitimciler olarak gençlerimize sadece nasihat veren değil; onları dinleyen, anlayan ve yol gösteren bireyler olmalıyız. Özellikle Şanlıurfa gibi genç nüfusun yoğun olduğu bir şehirde çocuklarımızı ihmal etmek, geleceğimizi ihmal etmek demektir.
Gençlerimizi sadece sınav başarısıyla değerlendirmemeliyiz. Bir çocuğun ruh sağlığı, özgüveni, karakteri ve ahlaki gelişimi en az akademik başarısı kadar önemlidir. Sevgi görmeyen çocuk, sevgiyi yanlış yerlerde aramaya başlar. Bu da kötü alışkanlıklara, yanlış arkadaş çevrelerine ve toplumsal sorunlara zemin hazırlayabilir.
Sonuç olarak; çocuklarımızı anlamaya çalışalım. Onlara sevgimizi hissettirelim. Başarı kadar merhameti, disiplin kadar şefkati de öğretelim. Çünkü sevgiyle büyüyen bir nesil, Şanlıurfa’nın da ülkemizin de en büyük güvencesi olacaktır.