Biz siyah önlük kuşağındanız…
Çocukluğumuzu doyasıya yaşadık. Sokakların henüz betonla boğulmadığı, mahallelerin çocuk sesleriyle şenlendiği yıllardı bizim çocukluğumuz.
Eğitimi sadece sınıfta değil, hayatın içinde yaşadık. Öğretmenimizin sözü, anne babamızın nasihati, büyüklerimizin tecrübesi bizim için birer okuldu. Saygıyı, paylaşmayı, yardımlaşmayı ve arkadaşlığı yaşayarak öğrendik.
Plastikten, metalden pahalı oyuncaklarımız yoktu. Ama kendi oyuncağını kendisi üreten bir hayal gücümüz vardı. Bir tahta parçası bazen arabamız, bir ip parçası oyunumuz, birkaç taş ise dünyamız olurdu. Oyuncağın hazırını değil, hayalini kurardık.
Tabletimiz yoktu ama mahallelerimizde kültürümüzü yansıtan onlarca oyunumuz vardı. Saklambaç oynardık, mendil kapardık, körebe oynardık, top peşinde koşardık. Yoruluncaya kadar oynar, eve döndüğümüzde üzerimiz başımız toz içinde olsa da yüzümüzde kocaman bir gülümseme olurdu.
Bizim ekranımız sokaktı.
Bizim sosyal medyamız mahalleydi.
Bizim bağlantımız komşuluktu.
Bizim sanal arkadaşlarımız yoktu; gerçek arkadaşlarımız vardı.
Birbirimizin evine kapıyı çalmadan girebildiğimiz, komşunun çocuğunun da kendi çocuğumuz gibi görüldüğü zamanlardı. Bir ekmeği bölüşmeyi, bir oyuncağı paylaşmayı, düştüğümüzde birbirimizin elinden tutmayı öğrendik.
Belki imkânlarımız bugünkü çocuklar kadar fazla değildi. Ama hayallerimiz büyüktü.
Şimdi çocuklarımızın odalarında sayısız oyuncak, ellerinde son model telefonlar, önlerinde sınırsız ekranlar var. Fakat bazen düşünüyorum: Acaba biz mi daha zengindik, onlar mı?
Çünkü bizim çocukluğumuzda eşyanın değil, hayalin değeri vardı.
Biz siyah önlük kuşağıyız…
Çok şeyimiz yoktu ama çok güzel hatıralarımız vardı.
Ve bugün geriye dönüp baktığımızda anlıyoruz ki çocukluk, sahip olduklarımızla değil; yaşadıklarımızla güzeldi.